کاربر گرامی به منظورنمایش بهتر از مرورگر فایر فاکس استفاده نمایید
  • امام خامنه ای(مدظله العالی):آمریکایی‌ها در ظاهر وعده میدهند، با زبان چرب و نرم حرف میزنند امّا در عمل توطئه میکنند، تخریب میکنند،این شد آمریکا؛ این شد تجربه.
دوشنبه, 1 آبان 1396
-A A +A

خاطره شهادت سهام خیام دانش آموز قهرمان هویزه

متن: 

"سهام " دانش آموز قهرمان هویزه

سهام خیام، دختر نوجوان 12 ساله، از اهل الیرف (به معنای ساکنین محله کنار رودخانه) بود. حاج کاظم پدر سهام، راننده بود و به دلیل ضعف بینایی بارها تصادف کرده بود.

سهام 4 خواهر و 2 برادر داشت و خود فرزند دوم خانواده بود. خواهرش می گوید: "سهام در دوره تحصیلات ابتدایی عکس های محمد رضا پهلوی را مثل کاریکاتور تغییر می داد و دستکاری می کرد و در تنور خانه نگه می داشت و معمولاً مادرمان در موقع نان پختن آن ها را پیدا می کرد".

سهام به پدر و مادر احترام می گذاشت و حرف هایشان را گوش می کرد، شب ها برای مادرش داستان های ائمه اطهار (ع) را که در مدرسه می آموخت بازگو می کرد و مادر پای سخنانش می نشست .

یک روز مرا آماده کرد تا پیش عکاسی محله برویم و از من و خودش عکس بگیرد . گفت: " می خواهم عکس هایم را یادگاری به دوستانم بدهم و همین کار را کرد".

پدر سهام روزهایی را که به خاطر تصادف به زندان افتاده بود، خوب به خاطر دارد: " وقتی که به خاطر تصادف به زندان افتادم، هیچ کسی به سراغم نمی آمد، جز دخترم سهام. او همیشه برایم غذا می آورد، به دلیل جو فرهنگی حاکم بر مردم هویزه و تعصبات موجود، بیرون رفتن زنان از منزل کمتر انجام می شد و محدود بود، به ویژه در مراکز نظامی و انتظامی، اما سهام با جرأت زیاد به دیدن من می آمد، دلداری ام می داد و هیچ ترسی هم از نظامیان پاسگاه نداشت".

وقتی شهر هویزه اشغال شد، آب لوله کشی قطع شد. سهام همیشه منبع آب را پر می کرد و از رودخانه آب می آورد. او از حضور اشغالگران متنفر بود و به آن ها اعتراض می کرد.

پس از اشغال هویزه، ارتش بعث به همراه دست نشانده های خود (ستون پنجم) اقدام به غارت مال و اموال مردم و ادارات کرد. از جمله این ادارات، مدرسه سهام خیام و اداره آموزش و پرورش بود که باعث خشم سهام می شد. در مقابل چشم برخی اهالی هویزه و در حضور نیروهای غارت گر سهام لب به شکوه و اعتراض می گشود که شهر را ناامن کردید، وسایل مدرسه ما را به یغما می برید، شما حق چنین کارهایی را ندارید. یک بار که سهام به متجاوزان اعتراض می کرد، یکی از اهالی با دیدن خشم آنها گفت: " او یک بچه است! " نظامیان عراقی هم گفتند: " این دختر بارها مزاحم ما شده و به ما توهین کرده".

همان روز سهام به خانه برگشت و لباس نوی عید ش را پوشید و به بهانه شستن ظروف و آوردن آب از رودخانه، به کنار رودخانه رفت. هر چه مادر خواست مانع رفتن او شود، نتوانست.

ورده ساکی، یکی از دوستان سهام است که روز شهادت او در کنارش بود. او از روز شهادت سهام می گوید: "من در آن زمان12سالم بود . به دلیل قطع آب شهر، مجبور بودیم برای شستن ظروف و تهیه آب آشامیدنی به کنار رودخانه برویم. یک روز من ظرف های کثیف را برداشتم و به کنار رودخانه رفتم. آنجا سهام را هم دیدم که دارد ظرف می شوید. زنانی دیگر هم در ساحل رودخانه در مقابل من و سهام مشغول شستن ظروفشان بودند.

کار دشمن و ستون پنجم، ایجاد مزاحمت برای زنانی بود که در حاشیه رودخانه به کار خود مشغول بودند و بیشتر اوقات موجب ارعاب و وحشتشان می شدند. مردم از این موضوع به ستوه آمدند و در همان روز یک قیام مردمی بپاشد و تظاهرات صورت گرفت، مردم با استفاده از ریگ و سنگ و چوب به سوی نیروهای دشمن حمله ور شدند. ارتش بعث و ستون پنجم مسلح بودند و شروع به شلیک هوایی کردند. مردم به تعقیب دشمنان پرداختند، شعله قیام به رودخانه کشیده شد. دشمن برای فرار و خروج از شهر می بایست از رودخانه می گذشت. آنها از هجوم مردم که بیش از 300 نفر بودند ترسیده بودند، وحشیانه به هر سو شلیک می کردند؛ ولی بیشتر برای متواری کردن مردم، تیر هوایی می زدند. درهمین حین که نیروهای ضدانقلاب و عراقی ها در حال گذر بودند و فاصله زیادی با ما نداشتند، سهام از زمین دور و برش سنگ برداشت، دست های خود را از سنگ های موجود پر کرد و هم نوا با قیام مردم، شروع به پرتاب سنگ ها به سمت متجاوزان کرد و خشم خود را با فریاد و پرتاب سنگ نشان داد. دشمنان شروع به تیراندازی به سوی ساحل مقابل ما کرد و زنان با فریاد و جیغ آن محل را ترک می کردند. من شاهد صحنه هجوم تعداد زیادی از مردم به بعثی ها بودم که ناگهان یکی، دو نفر از افراد دشمن به سوی سهام که در حال پرتاب سنگ به آنان بود، شلیک کردند و آتش گلوله صدای سهام را کوتاه کرد. گلوله به پیشانی سهام خورد و او را در کنار من نقش بر زمین کرد. من وحشت کرده بودم و گریه می کردم. مردم با دیدن این صحنه با حماسه بیشتر به دشمن حمله ور شدند. در این لحظه پسرخاله هایم که همراه حرکت و قیام مردم بودند، مرا شناختند و یکی از آنان سریع دست مرا گرفت و در پشت ستون پل پناه داد. وقتی دشمن با ما فاصله گرفت، به همراه مردم سریع خودمان را به سمت پیکر سهام رساندیم و یک مرد جوان، پیکر خونین و بی جان سهام را بر دستان خود گرفت و همراه با سیل جمعیت، تکبیرگویان تا محل مسکونی بردند.

او پیراهنی با گل های زرد و نارنجی به تن و یک انگشتری در دست داشت. به دلیل از بین رفتن صورت و سر سهام، پیکرش قابل شناسایی نبود، ولی من چون در کنار او بودم، می شناختمش.  وقتی نزدیک خانه شان شدیم، مادرش سراسیمه به طرف پیکر سهام آمد و بر بالین او حاضر شد. چون سهام موقع خروج از

خانه لباس هایش را عوض کرده بود، خانواده اش او را نشناختند. مادرش به دنبال نشان دیگری می گشت و آن انگشتری را در انگشت سهام پیدا کرد .

مادر سهام بر بالین خونین پیکر دخترش خیلی بی تابی و شیون می کرد، تا این که از طرف سپاه تمثال حضرت امام (ره) را آوردند و در مقابل مادر سهام گذاشتند.

مادر سهام می گوید: "وقتی در آن حالت ناراحتی بودم و بی تابی می کردم، ناگهان چشمم به عکس امام خمینی (ره) افتاد،احساس کردم که لب های امام تکان می خورد و با کلماتش به من آرامش می دهد، آن موقع بود که آرام گرفتم و توانستم این مصیبت را تحمل کنم".

خبر این حادثه، خیلی زود در شهر پیچید و مردم دیدند دشمنی که خود را هم زبان مردم خوزستان و ناجی مردم اعلام می کرد، چه قدر سبعانه قصد جان مردم را کرده و مردم بی گناه را به شهادت رسانده است.

پیکر مطهر شهید سهام خیام، در قدمگاه ابراهیم خلی لالله هویزه به خاک سپرده شد تا مزارش نمادی از مقاومت زنان این مرز و بوم باشد.

خبرهای مرتبط:
تمامی حقوق مادی و معنوی این پايگاه متعلق به سازمان بسيج پيشكسوتان جهاد و شهادت مي باشد